Terapia komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa: na czym polega, dla kogo jest przeznaczona i co pokazują wyniki
Więcej niż chirurgiczne zamknięcie wady: komórki macierzyste ukierunkowane na uszkodzenie rdzenia kręgowego, wspierające siłę mięśni, czucie i kontrolę zwieraczy. Zobacz udokumentowaną poprawę u wcześniejszych pacjentów.
86%
zgłasza poprawę jakości życia.
82%
zadowoleni z wyniku leczenia.
Rozszczep kręgosłupa to wrodzone zaburzenie neurologiczne, na które obecnie nie ma leku zdolnego w pełni odwrócić istniejące uszkodzenie nerwów. Większość terapii koncentruje się na zapobieganiu dalszemu uszkodzeniu neurologicznemu i powikłaniom, łagodzeniu objawów oraz zapobieganiu zakażeniom, aby poprawić jakość życia tych osób. Leczenie komórkami macierzystymi jest badane jako sposób na zmniejszenie tych ograniczeń, a niewielkie badania donoszą, że może ono poprawić niektóre objawy neurologiczne związane z rozszczepem kręgosłupa, w tym ruch, siłę mięśni oraz funkcję pęcherza lub jelit (1, 2).
Czytaj dalej, aby sprawdzić, czy leczenie rozszczepu kręgosłupa komórkami macierzystymi może być odpowiednie dla Ciebie.
Czy terapia komórkami macierzystymi leczy rozszczep kręgosłupa?
Nie. Terapia komórkami macierzystymi nie wyleczy rozszczepu kręgosłupa.
Uszkodzenie nerwów w rozszczepie kręgosłupa powstaje przed urodzeniem i ani operacja, ani komórki macierzyste nie mogą go całkowicie cofnąć. Opublikowane badania i nasze własne dane z obserwacji pacjentów opisują poprawę konkretnych funkcji, takich jak kontrola pęcherza i jelit, siła i czucie w nogach, u wielu pacjentów, choć nie u wszystkich. Korzyść kliniczna nie jest gwarantowana, stopień poprawy znacznie różni się między dziećmi, a leczenie pozostaje eksperymentalne (1, 2).
Co pokazują najnowsze badania
Jedno z badań najbardziej związanych z naszym podejściem do leczenia opublikowano w 2019 roku w Stem Cell Reviews and Reports. Objęło ono 28 dzieci i nastolatków z rozszczepem kręgosłupa, którzy otrzymywali dożylne wlewy mezenchymalnych komórek macierzystych pozyskanych z galarety Whartona. Spośród 26 dzieci, dla których dostępne były dane z obserwacji, u 21 (81%) odnotowano pewną poprawę stanu zdrowia i jakości życia. Poprawę odnotowano także w zakresie siły mięśni, ruchu oraz kontroli pęcherza i jelit, a niektóre dzieci nieznacznie zyskały w samoobsłudze. Badanie nie miało jednak grupy kontrolnej, a wyniki oceniała jedna neurolog prowadząca badanie, która wiedziała o leczeniu, więc nie może ono potwierdzić, że poprawa była skutkiem leczenia komórkami macierzystymi. Badanie sponsorowała firma, która wytwarzała komórki (streszczenie badania, 1).
Kolejnym badaniem leczenia po urodzeniu jest badanie z Wietnamu z 2023 roku obejmujące 11 dzieci z chirurgicznie zamkniętym rozszczepem kręgosłupa i jednoczesnymi problemami z pęcherzem i jelitami. Każde dziecko otrzymało dwa dokanałowe wlewy własnych komórek jednojądrzastych szpiku kostnego w odstępie sześciu miesięcy. Liczba dzieci wymagających pełnej pomocy przy oddawaniu stolca spadła z 11 do 3, a liczba dzieci z wyciekiem moczu spadła z 9 do 3, choć korzystanie z cewnika nie zmieniło się u 10 z 11 dzieci. Wzrosła także liczba dzieci zdolnych do samodzielnego chodzenia, z 6 do 8. Nie było grupy kontrolnej, badanie było zbyt małe, aby ustalić skuteczność kliniczną, a podano jedynie statystykę opisową (streszczenie badania, 2).
Najszerzej opisywanym badaniem jest badanie CuRe, opublikowane w The Lancet w 2026 roku. Chirurdzy z UC Davis dodali do standardowej operacji zamykającej kręgosłup przed urodzeniem łatkę zasiedloną mezenchymalnymi komórkami macierzystymi z łożyska dawcy. U pierwszych sześciorga dzieci łatkę udało się założyć, u żadnego dziecka nie stwierdzono przy urodzeniu wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, zakażenia, rozejścia się rany ani guza, a przepuklina tyłomózgowia cofnęła się u wszystkich sześciorga. Praca podaje wyniki wyłącznie z chwili urodzenia (wstępne wyniki bezpieczeństwa): nie wiadomo jeszcze, czy dodanie komórek macierzystych poprawia ruch, funkcję pęcherza lub jelit w porównaniu z samą operacją płodową. Obserwacja trwa do szóstego roku życia, a większa faza z udziałem 35 pacjentów jest w toku. Leczenie to podaje się podczas operacji płodowej i obecnie nie można go w ten sam sposób zastosować u dziecka po urodzeniu (streszczenie badania, 3).
Komórki z pępowiny, czyli typ, którego używamy, były również badane w rozszczepie kręgosłupa na eksperymentalnych modelach zwierzęcych. Badanie z 2024 roku na płodach owiec, opublikowane w BJOG, wykazało lepszy ruch i trzymanie moczu i stolca 24 godziny po urodzeniu, więcej dużych komórek nerwowych w rdzeniu kręgowym i mniej blizn wokół niego po leczeniu łatką z mezenchymalnymi komórkami macierzystymi z pępowiny owiec-dawców, choć żywo urodziło się tylko dziewięć jagniąt (streszczenie badania, 4). Inne badanie z 2024 roku, z użyciem ludzkich komórek z pępowiny, wykazało więcej przeżywających dużych komórek nerwowych w rdzeniu kręgowym, natomiast różnica w ocenach ruchu nie osiągnęła istotności statystycznej (streszczenie badania, 5). Badanie z Niemiec z 2026 roku pokazało też, że gotowy produkt z ludzkich UC-MSC można nanieść bezpośrednio na rdzeń kręgowy podczas płodowej operacji kręgosłupa u owiec, choć tylko trzy z siedmiu operowanych jagniąt przeżyły do urodzenia, co było zbyt małą liczbą, aby porównać zwierzęta leczone i nieleczone (streszczenie badania, 6). Przegląd systematyczny 26 badań przedklinicznych z 2021 roku przedstawił zachęcające wyniki przemawiające za dalszymi badaniami leczenia rozszczepu kręgosłupa komórkami macierzystymi, choć żadne z uwzględnionych badań nie stosowało komórek z pępowiny, a większość obarczona była wysokim ryzykiem błędu systematycznego (streszczenie badania, 7).
Francuski protokół badania z 2026 roku (PRIUM-Cell) opisuje plany sprawdzenia łatek z MSC z pępowiny podczas operacji płodowej w 13 ciążach, choć wyniki nie są jeszcze dostępne (streszczenie badania, 8). Przegląd z 2026 roku w Seminars in Pediatric Surgery, autorstwa zespołu prowadzącego badanie CuRe, opisuje, jak komórki macierzyste i łatki łączy się z operacją płodową, i zaznacza, że otwarta operacja płodowa, sprawdzona w badaniu MOMS, pozostaje najlepiej zbadanym leczeniem, natomiast komórki macierzyste przed urodzeniem przetestowano dotąd pod kątem bezpieczeństwa tylko u sześciorga dzieci (streszczenie badania, 9). Inny przegląd tej dziedziny z 2026 roku omawia, jak komórki macierzyste i biomateriały mogą pomagać chronić i naprawiać uszkodzoną tkankę rdzenia kręgowego, ale zaznacza, że mimo obiecujących wyników na zwierzętach metody z użyciem komórek macierzystych w płodowej naprawie wady są wciąż dalekie od rutynowego stosowania klinicznego (streszczenie badania, 10).
Podsumowując: niewielkie badania leczenia komórkami macierzystymi po urodzeniu przyniosły u części pacjentów zachęcającą poprawę, zwłaszcza funkcji ruchowej, kontroli jelit i pęcherza oraz jakości życia. Pierwsze badanie leczenia przed urodzeniem u ludzi również przyniosło obiecujące wstępne wyniki bezpieczeństwa. Nie przeprowadzono jednak jeszcze żadnego badania kontrolowanego. Wszystkie nasze streszczenia znajdują się w przeglądzie raportów medycznych o rozszczepie kręgosłupa (1, 2, 3).
Kto jest kandydatem do leczenia rozszczepu kręgosłupa komórkami macierzystymi?
Po chirurgicznym zamknięciu wady: Wczesna operacja zamykająca wadę pozostaje pierwszym i głównym leczeniem otwartego rozszczepu kręgosłupa. Terapię komórkami macierzystymi można później rozważyć w ramach indywidualnej oceny, w odniesieniu do problemów neurologicznych, których operacja nie koryguje. Nie oferujemy leczenia komórkami macierzystymi przed urodzeniem; istnieje ono wyłącznie w ramach badań klinicznych, takich jak CuRe (3, 11).
Termin: Na podstawie badań, w których leczono dzieci w różnym wieku, zazwyczaj zalecamy podjęcie terapii komórkami macierzystymi wcześnie po diagnozie i chirurgicznej stabilizacji, w okresie niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie, zanim zamknie się okno rozwoju układu nerwowego. Optymalny wiek leczenia komórkami macierzystymi nie został jednak jeszcze ustalony, a w największym badaniu leczenia po urodzeniu wiek nie przewidywał odpowiedzi (1). Starsze dzieci również mogą zostać ocenione.
Choroby towarzyszące: Rozszczepowi kręgosłupa często towarzyszą wodogłowie, malformacja Chiariego typu II oraz zaburzenia funkcji pęcherza lub jelit. Ocena medyczna uwzględnia je wszystkie, w tym to, czy założona jest zastawka i czy działa. Należy także wziąć pod uwagę wcześniejsze operacje kręgosłupa, zespół uwięzionego rdzenia i bezpieczeństwo podania dokanałowego (12, 13).
Stabilność medyczna: Pacjenci z czynnymi zakażeniami, niekontrolowanym wodogłowiem, podejrzeniem problemów z zastawką lub niedawnym pogorszeniem neurologicznym mogą wymagać dalszej oceny lub stabilizacji, zanim leczenie zostanie rozważone.
Czego się spodziewać: Najczęściej i najbardziej spójnie opisywana poprawa dotyczy funkcji jelit i pęcherza oraz siły nóg i funkcji ruchowej. Stopień poprawy jest różny i nie można zagwarantować żadnej konkretnej korzyści (1, 2).
O kwalifikacji decyduje się indywidualnie. Każde zapytanie trafia do naszego działu medycznego, który ocenia stan zdrowia pacjenta za pośrednictwem naszego internetowego systemu oceny medycznej i dopiero wtedy zaleca konkretną lokalizację leczenia i protokół. Zalecamy rozmowę z naszymi specjalistami przed podjęciem decyzji, aby wiedzieć, czego realnie można się spodziewać w Twoim przypadku.
Każdy pacjent jest indywidualnie oceniany przez nasz zespół medyczny przed przyjęciem na leczenie. Leczenie może zostać odrzucone, odroczone lub wymagać dodatkowej oceny medycznej, jeśli występuje schorzenie, które mogłoby zwiększyć ryzyko podania komórek macierzystych, wlewu dożylnego, sedacji lub nakłucia lędźwiowego. Podobne względy bezpieczeństwa stosowano także jako kryteria wykluczenia w opublikowanych badaniach klinicznych terapii komórkowej w rozszczepie kręgosłupa (2, 13).
Możliwe kryteria wykluczenia lub czasowego odroczenia obejmują:
Czynne zakażenie, gorączkę lub inną ostrą chorobę w planowanym terminie leczenia
Niekontrolowane lub niedawno aktywne napady padaczkowe, niestabilne wodogłowie, podejrzenie nieprawidłowego działania zastawki komorowo-otrzewnowej, objawową malformację Chiariego typu II lub inne schorzenie neurologiczne, które może zwiększać ryzyko leczenia lub zabiegu
Wcześniejszą operację zamknięcia wady lub inną operację kręgosłupa, zespół uwięzionego rdzenia lub istotne nieprawidłowości kręgosłupa wymagające dalszej oceny przed podaniem dokanałowym (13)
Otwartą lub niezagojoną ranę albo zakażenie skóry w pobliżu planowanego miejsca nakłucia lędźwiowego (13)
Czynną chorobę nowotworową lub przebytą chorobę nowotworową wymagającą dalszej oceny medycznej przed leczeniem
Ciężką lub niekontrolowaną niewydolność serca, płuc, wątroby, nerek lub innego ważnego narządu
Istotne zaburzenia krzepnięcia krwi lub inne schorzenie, które może sprawić, że nakłucie lędźwiowe będzie niebezpieczne
Ciężki niedobór odporności, chorobę autoimmunologiczną wymagającą leczenia immunosupresyjnego lub inne istotne zaburzenie układu odpornościowego wymagające indywidualnej oceny medycznej
Przebyte ciężkie reakcje alergiczne, zwłaszcza na krew lub produkty biologiczne, jeśli mają znaczenie dla planowanego leczenia. Ponieważ alergia na lateks jest częsta w rozszczepie kręgosłupa, wszyscy pacjenci z rozszczepem kręgosłupa powinni być leczeni w warunkach wolnych od lateksu (14)
Schorzenie, przy którym wlew dożylny, sedacja lub podanie dokanałowe są niebezpieczne
Każde inne istotne schorzenie, przy którym w ocenie naszego zespołu medycznego potencjalne ryzyko leczenia przewyższa spodziewaną korzyść
Są to ogólne względy bezpieczeństwa, a nie bezwzględne przeciwwskazania w każdym przypadku. Niektóre schorzenia mogą wymagać jedynie odroczenia leczenia do czasu, aż pacjent wyzdrowieje lub stanie się stabilny medycznie, inne mogą wymagać dodatkowych badań lub modyfikacji protokołu leczenia. W szczególności niektórzy pacjenci mogą kwalifikować się do podania dożylnego, ale nie do wstrzyknięcia dokanałowego. Ostateczna kwalifikacja ustalana jest indywidualnie po analizie historii choroby pacjenta, jego obecnego stanu, przyjmowanych leków, wcześniejszych operacji kręgosłupa, stanu neurologicznego, historii wodogłowia lub zastawki, malformacji Chiariego typu II, odpowiednich badań obrazowych, wyników badań laboratoryjnych i odpowiednich raportów medycznych (12, 13).
Jaki odsetek zgłoszeń jest odrzucany?
Obecnie nie publikujemy ogólnego odsetka przyjętych ani odrzuconych zgłoszeń. Każde zgłoszenie jest oceniane indywidualnie. Niektórzy pacjenci są przyjmowani od razu, inni mogą wymagać dodatkowych informacji medycznych, leczenia istniejącego schorzenia, okresu stabilności neurologicznej lub ogólnomedycznej, modyfikacji proponowanego protokołu albo ostatecznie mogą nie zostać uznani za odpowiednich do leczenia.
Jak działa terapia komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa
Komórki macierzyste to komórki zdolne do samoodnawiania i, w zależności od typu, do przekształcania się w różne wyspecjalizowane typy komórek. Mezenchymalne komórki macierzyste stosowane w naszym leczeniu są komórkami multipotencjalnymi, co oznacza, że mogą przekształcać się w określone wyspecjalizowane typy komórek i, co ważne, uwalniać sygnały biologiczne, które mogą wpływać na otaczające tkanki (5, 7).
Dlatego uważa się, że wstrzyknięte komórki macierzyste od dawcy działają głównie poprzez uwalnianie czynników wzrostu i innych sygnałów biologicznych, które mogą pomagać chronić przeżywające komórki nerwowe i wspierać naprawę tkanek, a nie poprzez bezpośrednie zastępowanie uszkodzonych neuronów obserwowanych w rozszczepie kręgosłupa i innych wadach cewy nerwowej (NTD). Terapia komórkami macierzystymi dała nową nadzieję na złagodzenie objawów neurologicznych związanych z rozszczepem kręgosłupa, aby zapewnić pacjentom lepszą jakość życia (5, 7).
Badania nad komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa sugerują, że mogą one dawać kilka dodatkowych korzyści wykraczających poza bezpośrednie zastępowanie tkanek, w tym (5, 7):
Wspieranie i ochrona uszkodzonych neuronów: Zamiast bezpośrednio zastępować neurony rdzenia kręgowego, MSC mogą pomagać chronić przeżywające komórki nerwowe, wspierać ich funkcję i tworzyć korzystniejsze środowisko dla naprawy nerwowej i neuroplastyczności (4).
Zwiększanie wytwarzania czynników neurotroficznych, które wspierają przeżycie, wzrost i funkcję komórek nerwowych (np. czynnika neurotroficznego pochodzenia mózgowego (BDNF) i czynnika wzrostu hepatocytów (HGF)). Czynniki te mogą miejscowo wspierać przeżycie i funkcję komórek nerwowych w uszkodzonej lub zajętej tkance rdzenia kręgowego.
Modulowanie układu odpornościowego i trwającego procesu zapalnego: Komórki macierzyste uwalniają różne cząsteczki sygnałowe, które mogą pomagać regulować odpowiedź immunologiczną i zmniejszać stan zapalny, potencjalnie ograniczając dalsze uszkodzenie wrażliwej tkanki nerwowej.
Poprawa ukrwienia układu nerwowego: poprzez pobudzanie powstawania nowych naczyń krwionośnych (neowaskularyzacja/angiogeneza) dzięki uwalnianiu naczyniowych czynników wzrostu (np. VEGF). Lepsze ukrwienie może pomagać wspierać przeżycie komórek nerwowych i naprawę tkanek.
Zapobieganie śmierci komórek: poprzez uwalnianie substancji, które mogą hamować apoptozę, czyli zaprogramowaną śmierć komórki, co może pomagać chronić przeżywające komórki nerwowe przed dalszym uszkodzeniem.
Ograniczanie tworzenia się tkanki bliznowatej (włóknienia): Niektóre badania na zwierzętach wykazały mniej tkanki bliznowatej wokół rdzenia kręgowego po leczeniu komórkami macierzystymi, w jednym badaniu istotnie, a w innym jako nieistotny statystycznie trend, co może pomagać zachować otaczającą tkankę nerwową i wspierać funkcję neurologiczną (4, 5).
W ciągu ostatnich dwóch dekad przeprowadzono liczne badania „na zwierzętach” sprawdzające skuteczność i bezpieczeństwo leczenia komórkami macierzystymi w łonie matki (w czasie ciąży), z zachęcającymi wynikami dotyczącymi zachowania komórek nerwowych, funkcji ruchowej i naprawy tkanek. Ich zastosowanie u ludzi wymaga jednak dalszych badań, które jednoznacznie potwierdzą skuteczność (7).
Pierwsze wyniki badania CuRe, pierwszego zatwierdzonego przez FDA badania terapii komórkami macierzystymi podawanej przed urodzeniem w rozszczepie kręgosłupa, opublikowano w 2026 roku i streszczono powyżej. Obejmują one wstępne dane dotyczące bezpieczeństwa u sześciorga dzieci, a wyniki dotyczące dodatkowych korzyści funkcjonalnych są jeszcze przed nami. Leczenie komórkami macierzystymi przed urodzeniem jest dostępne wyłącznie w ramach badań klinicznych (3, 8). Dlatego mimo wyników badań na zwierzętach dotyczących wstrzyknięć komórek macierzystych w łonie matki nadal możemy stosować jedynie konwencjonalną terapię komórkami macierzystymi po urodzeniu, gdzie komórki macierzyste były szeroko stosowane w różnych zaburzeniach neurologicznych.
Korzyści z terapii komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa
Choć znaczna część najnowszych badań koncentruje się na podawaniu komórek macierzystych płodom podczas prenatalnej operacji naprawczej, w kilku niewielkich badaniach analizowano również podawanie komórek macierzystych po urodzeniu. Należą do nich opis dwojga dzieci z 2018 roku, badanie z 2019 roku obejmujące 28 dzieci otrzymujących MSC z galarety Whartona oraz badanie z 2023 roku obejmujące 11 dzieci otrzymujących komórki jednojądrzaste szpiku kostnego (1, 2, 15).
Terapię komórkami macierzystymi u osób z rozszczepem kręgosłupa wiązano z opisywaną poprawą w następujących obszarach (1, 2, 15):
Kontrola jelit
Kontrola pęcherza
Siła i moc kończyn dolnych
Kontrola i ruch kończyn dolnych
Czucie pęcherza i jelit
Rozwój dużej motoryki
Umiejętności funkcjonalne i codzienne czynności
Jakość życia
W badaniu z 2019 roku u 21 z 26 dzieci (81%), dla których dostępne były dane z obserwacji, odnotowano pewną poprawę stanu zdrowia i jakości życia, a u 10 dzieci (38%) nieznaczną poprawę umiejętności samoobsługi. Badanie z 2023 roku również opisało poprawę funkcji jelit i pęcherza: liczba dzieci wymagających pełnej pomocy przy wypróżnianiu spadła z 11 do 3, a liczba dzieci z wyciekiem moczu z 9 do 3. W naszym własnym doświadczeniu klinicznym również obserwowaliśmy podobne rodzaje poprawy u pacjentów z rozszczepem kręgosłupa po leczeniu komórkami macierzystymi. Wyniki te i obserwacje nie dowodzą jednak, że poprawa była skutkiem leczenia komórkami macierzystymi, a rezultaty mogą znacznie różnić się między pacjentami (1, 2).
Możliwa poprawa po terapii komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa
Na podstawie raportów kontrolnych od 22 pacjentów z 58 formularzy, oto procent osób, które same zgłosiły poprawę po leczeniu.
Objaw
% pacjentów, którzy zauważyli poprawę
% którzy zauważyli niewielką poprawę
% którzy zauważyli umiarkowaną poprawę
% którzy zauważyli znaczącą poprawę
Ruch ogólnie
100%
36%
18%
46%
Ogólna siła
100%
27%
46%
27%
Ogólne zdolności umysłowe
100%
17%
33%
50%
Interakcja z innymi
100%
20%
20%
60%
Kontrola rąk
100%
33%
50%
17%
Kontrola tułowia
100%
22%
33%
44%
Apetyt
100%
33%
33%
33%
Energia
100%
44%
33%
22%
Siła mięśni kończyn
95%
43%
33%
19%
Siła mięśni tułowia
95%
30%
25%
40%
Równowaga
95%
25%
45%
25%
Zakres ruchu
90%
32%
32%
26%
Motoryka mała
86%
29%
57%
0%
Raczkowanie
83%
50%
17%
17%
Spastyczność
83%
33%
42%
8%
Kontrola pęcherza
80%
40%
20%
20%
Wstawanie
75%
30%
20%
25%
Chodzenie
74%
26%
21%
26%
Pacjenci sami oceniają każdy objaw w 5-stopniowej skali (Gorzej / Brak poprawy / Niewielka / Umiarkowana / Znaczna) podczas wizyt kontrolnych, porównując ze stanem sprzed leczenia. „Zgłoszona poprawa" obejmuje stopnie niewielki, umiarkowany i znaczny. Dane są codziennie aktualizowane z naszego wewnętrznego rejestru pacjentów. Jak w każdym leczeniu medycznym, wcześniejsze wyniki nie gwarantują przyszłych — poprawa różni się u poszczególnych pacjentów.
Jakość życia
No
14%
Yes - has slightly improved
24%
Yes - has moderately improved
29%
Yes - has significantly improved
33%
zgłasza poprawę jakości życia
86%
Stan fizyczny
No
10%
Yes - small improvements
24%
Yes - moderate improvements
38%
Yes - significant improvements
29%
zgłasza poprawę fizyczną
91%
Satysfakcja z leczenia
No
5%
No comment
14%
Somewhat satisfied
32%
Yes
50%
zadowoleni z wyniku leczenia
82%
Aktualizacja·22 pacjenci pod obserwacją·58 formularze kontrolne·Pełna analiza →
*Należy pamiętać, że jak w przypadku każdego leczenia, poprawy nie można zagwarantować. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji o możliwej poprawie w konkretnym przypadku.
Jak ocenia się poprawę po leczeniu komórkami macierzystymi?
W Beike uważamy, że ocena postępów pacjenta po terapii komórkami macierzystymi jest ważną częścią procesu leczenia. Przed leczeniem nasz zespół medyczny analizuje historię choroby pacjenta, jego obecny stan neurologiczny i umiejętności funkcjonalne, aby ustalić punkt odniesienia do porównań w trakcie obserwacji.
Możliwą poprawę ocenia się w kilku obszarach, w zależności od wieku, stanu i objawów pacjenta:
Funkcja pęcherza i jelit: Zmiany w kontroli oddawania moczu i stolca, epizody nietrzymania, zaparcia oraz potrzeba cewnikowania lub innego postępowania z pęcherzem i jelitami (12).
Siła mięśni i czucie w kończynach dolnych: Zmiany siły mięśni nóg, kontroli ruchu i czucia, które można oceniać w badaniu neurologicznym i ocenach rehabilitacyjnych.
Duża motoryka i mobilność: Zmiany w siedzeniu, staniu, chodzeniu, równowadze i zdolności do poruszania się samodzielnie lub z pomocą (16).
Codzienne czynności funkcjonalne: Zmiany w zdolności pacjenta do wykonywania codziennych czynności, takich jak przemieszczanie się, ubieranie i inne czynności odpowiednie do wieku.
Jakość życia: Zmiany w komforcie, samodzielności, udziale w codziennych aktywnościach i ogólnej jakości życia zgłaszane przez pacjenta lub rodzinę (17).
W Beike prowadzimy program obserwacji po 1, 3, 6 i 12 miesiącach od leczenia. Podczas tych ocen analizujemy postępy pacjenta na podstawie kwestionariuszy kontrolnych, obserwacji rodziny oraz odpowiednich raportów medycznych lub rehabilitacyjnych. Gdy jest to wskazane medycznie, można też rozważyć dodatkowe badania, takie jak badanie urodynamiczne lub ocena neurologiczna.
Ważne jest, aby rozumieć, że poprawa może różnić się między pacjentami, a u niektórych zmiany mogą być niewielkie lub niezauważalne. Porównanie stanu pacjenta przed leczeniem i po nim pomaga nam śledzić postępy w czasie, choć zaobserwowanej poprawy nie można automatycznie przypisać wyłącznie terapii komórkami macierzystymi.
Bezpieczeństwo, działania niepożądane i kontrola jakości komórek
Jak każde leczenie, terapia komórkami macierzystymi może mieć działania niepożądane. Wiele opisywanych krótkotrwałych reakcji przypomina te, które mogą wystąpić po wlewie dożylnym lub wstrzyknięciu, takie jak gorączka, ból głowy, nudności, przejściowy dyskomfort lub reakcja alergiczna. W opublikowanych badaniach terapii komórkami macierzystymi u dzieci z rozszczepem kręgosłupa opisywane zdarzenia niepożądane były na ogół łagodne i przejściowe, nie odnotowano ciężkich zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem (1, 2). Przegląd z 2026 roku obejmujący 42 badania z randomizacją dotyczące dożylnie podawanych MSC z pępowiny u dorosłych wykazał, że gorączka występowała częściej po leczeniu, bez innych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa (18).
W badaniu z 2019 roku dotyczącym MSC z galarety Whartona u 28 dzieci neurolog prowadząca badanie nie zaobserwowała reakcji w trakcie wlewów ani krótko po nich, a problemy zgłaszane przez rodziców w kolejnych dniach, takie jak gorączka, ból głowy, nudności i nadwrażliwość emocjonalna, były łagodne i ustępowały bez leczenia (streszczenie badania, 1). Wietnamskie badanie leczenia dokanałowego z 2023 roku nie wykazało ciężkich zdarzeń niepożądanych u 11 dzieci i opisało siedem łagodnych (ból głowy u trojga oraz po jednym przypadku wymiotów, gorączki, bólu cewki moczowej i obrzęku w miejscu pobrania szpiku). Wszystkie ustąpiły bez dalszego leczenia (streszczenie badania, 2). W badaniu CuRe u dzieci nie wystąpiły powikłania przypisywane komórkom, choć w 4 z 6 ciąż doszło do przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, znanego ryzyka samej operacji płodowej (streszczenie badania, 3, 11).
Nasz protokół podaje komórki zarówno dożylnie, jak i poprzez wstrzyknięcie dokanałowe, wykonywane po nakłuciu lędźwiowym. Zabieg ten niesie własne ryzyko (najczęściej późniejszy ból głowy i pleców), które lekarze prowadzący omawiają z Tobą przed wyrażeniem zgody. U dzieci po operacji kręgosłupa lub z zespołem uwięzionego rdzenia albo zastawką lekarze indywidualnie oceniają, czy i w którym miejscu nakłucie lędźwiowe można wykonać bezpiecznie (13).
Co do samych komórek: ten sam przegląd z 2026 roku dotyczący dożylnie podawanych MSC z pępowiny u dorosłych nie wykazał wzrostu częstości nowotworów ani nieprawidłowego wzrostu tkanek, choć obserwacja była zwykle krótka i nadal potrzebne są dłuższe badania (18).
Każda partia komórek jest przesiewana, dwukrotnie badana i identyfikowalna za pomocą kodu, zanim zostanie dopuszczona do użycia. Cały proces opisujemy na naszej stronie o standardach i certyfikatach.
Gdzie odbywa się leczenie i według jakich przepisów
Leczenie prowadzone jest w szpitalach partnerskich w Bangkoku w Tajlandii oraz w Dongguan w Chinach. Nie jest zatwierdzone przez amerykańską Agencję Żywności i Leków (FDA) i nie jest oferowane w Stanach Zjednoczonych. Odbywa się zgodnie z tajskimi i chińskimi przepisami dotyczącymi terapii komórkowej, a komórki przygotowywane są w laboratoriach z akredytacjami CNAS, GMP i ISO. Szczegóły akredytacji i certyfikaty znajdują się na naszej stronie o standardach i certyfikatach.
Nasz program leczenia w szczegółach
W Beike stworzyliśmy kompleksowy program terapii najlepiej dopasowany do pacjentów z rozszczepem kręgosłupa. Nasze leczenie obejmuje mezenchymalne komórki macierzyste z pępowiny (UCMSC) oraz komórki macierzyste krwi pępowinowej (UCBSC), z równoczesną fizjoterapią wspierającą rehabilitację neurologiczną, ruch, siłę mięśni i codzienne czynności.
Komórki macierzyste z pępowiny pochodzą z różnych źródeł, w tym z tkanki pępowiny i krwi pępowinowej. Tkanka pępowiny zawiera mezenchymalne komórki macierzyste, a krew pępowinowa krwiotwórcze komórki macierzyste i progenitorowe. Oba typy komórek badano w medycynie regeneracyjnej.
Nasz program terapii komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa obejmuje od 6 do 8 zaplanowanych podań komórek macierzystych z pępowiny. Komórki macierzyste przeszczepia się dwiema odrębnymi metodami: dożylnie, za pomocą standardowego wlewu kroplowego, oraz poprzez wstrzyknięcie dokanałowe wykonywane po nakłuciu lędźwiowym. Metody te są częścią naszego podejścia do leczenia. Na podstawie naszego doświadczenia klinicznego te dwie drogi podania pozwalają zwiększyć skuteczność przy zachowaniu bezpieczeństwa i minimalnej uciążliwości dla pacjenta. Podanie dokanałowe wymaga również indywidualnej oceny medycznej, zwłaszcza u pacjentów po operacji kręgosłupa, z zespołem uwięzionego rdzenia lub wodogłowiem. Może nie być odpowiednie dla każdego pacjenta.
01
15 do 23 dni pobytu
02
Zastrzyki dożylne i dokanałowe
03
Komórki UCBSC / UCMSC
04
Codzienny program terapeutyczny
05
Od 120 do 340 milionów komórek
06
Program żywieniowy
Studium przypadku pacjenta: leczenie rozszczepu kręgosłupa komórkami macierzystymi
Schorzenie to wywołuje u 5-letniej dziewczynki liczne objawy. Najbardziej dokuczliwe to dysfunkcja pęcherza moczowego, brak czucia oraz brak siły, co uniemożliwia jej raczkowanie i chodzenie bez pomocy. Z nadzieją na złagodzenie objawów Anastazji i zapewnienie jej większej samodzielności jej rodzina przyjechała do Tajlandii na leczenie komórkami macierzystymi. Przed powrotem do USA mama i siostra Anastazji opowiedziały o jej rozszczepie kręgosłupa, leczeniu komórkami macierzystymi i zauważonej poprawie.
Nie. Terapia komórkami macierzystymi nie leczy rozszczepu kręgosłupa. Uszkodzenie nerwów zaczyna się przed urodzeniem i nie można go całkowicie cofnąć. Badania i nasze własne dane z obserwacji opisują u wielu pacjentów, choć nie u wszystkich, poprawę konkretnych funkcji, takich jak kontrola pęcherza i jelit, siła i czucie w nogach. Poprawy nie można zagwarantować i bardzo różni się ona między pacjentami. Skuteczność kliniczna jest nadal badana (1, 2).
A.
Nie. Terapia komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa nie jest zatwierdzona przez amerykańską Agencję Żywności i Leków (FDA) i nie oferujemy jej w Stanach Zjednoczonych. Leczenie prowadzone jest w szpitalach partnerskich w Tajlandii i Chinach zgodnie z obowiązującymi w tych krajach przepisami dotyczącymi terapii komórkowej. Laboratoria przygotowujące komórki mają akredytacje CNAS, ISO i GMP, co nie jest tym samym co zatwierdzenie leczenia przez FDA. Więcej szczegółów znajduje się na naszej stronie o standardach i certyfikatach.
A.
Rozszczep kręgosłupa to wrodzona wada, która powstaje, gdy kręgosłup i struktury otaczające rdzeń kręgowy nie rozwijają się lub nie zamykają prawidłowo we wczesnej ciąży. Zalicza się go zazwyczaj do wad cewy nerwowej (NTD), czyli nieprawidłowości wczesnej struktury, z której rozwijają się mózg i rdzeń kręgowy. Zwykle kości kręgosłupa chronią rdzeń kręgowy. W rozszczepie kręgosłupa ta ochrona może być niepełna, a w cięższych postaciach może dojść także do uszkodzenia rdzenia kręgowego i nerwów (12).
Rozszczep kręgosłupa opisuje się zwykle w trzech głównych postaciach, choć wyróżnia się też inne, rzadsze. Nasilenie zależy od tego, w jakim stopniu zajęte są rdzeń kręgowy i otaczające go nerwy:
Rozszczep kręgosłupa utajony: Najłagodniejsza postać, obejmująca niewielką szczelinę w kręgosłupie, zwykle bez istotnego uszkodzenia nerwów i zauważalnych objawów.
Przepuklina oponowa: Postać, w której wypełniony płynem worek zawierający błony ochronne otaczające rdzeń kręgowy uwypukla się przez otwór w kręgosłupie, zwykle z niewielkim uszkodzeniem nerwów lub bez niego.
Przepuklina oponowo-rdzeniowa: Najcięższa postać, w której zajęta jest część rdzenia kręgowego i nerwów, co może powodować poważne problemy neurologiczne.
Inne, rzadsze postacie również mogą dotyczyć rdzenia kręgowego i nerwów, nawet gdy zajęty obszar pokryty jest skórą. Skutki rozszczepu kręgosłupa mogą znacznie różnić się między osobami, w zależności od typu, umiejscowienia i nasilenia wady kręgosłupa (12).
A.
Objawy rozszczepu kręgosłupa zależą od typu i nasilenia schorzenia oraz od poziomu kręgosłupa, którego dotyczy wada. Ogólnie wady położone wyżej wzdłuż kręgosłupa mogą powodować większe trudności z ruchem nóg i mobilnością. Objawy znacznie jednak różnią się między osobami, a osoby z łagodniejszymi postaciami, takimi jak rozszczep kręgosłupa utajony, mogą nie mieć zauważalnych objawów.
W zależności od stopnia zajęcia rdzenia kręgowego i nerwów możliwe objawy i związane z nimi problemy obejmują:
Osłabienie lub porażenie kończyn dolnych: Trudności z poruszaniem nogami, staniem, chodzeniem lub utrzymaniem równowagi.
Osłabione czucie: Częściowa lub całkowita utrata czucia w nogach lub stopach, co może również zwiększać ryzyko niezauważonych urazów lub problemów skórnych.
Zaburzenia funkcji pęcherza: Trudności z kontrolą oddawania moczu, nietrzymanie moczu, niepełne opróżnianie pęcherza lub nawracające zakażenia układu moczowego.
Zaburzenia funkcji jelit: Zaparcia, trudności z kontrolą wypróżnień lub nietrzymanie stolca.
Problemy ortopedyczne: Nieprawidłowości stóp, bioder lub kręgosłupa, takie jak stopa końsko-szpotawa, deformacje stawów lub skolioza (skrzywienie kręgosłupa).
U niektórych dzieci, zwłaszcza z przepukliną oponowo-rdzeniową, mogą występować także towarzyszące schorzenia neurologiczne, takie jak wodogłowie (nadmierne gromadzenie się płynu w mózgu) lub malformacja Chiariego typu II (nieprawidłowość budowy dolnej części mózgu). Schorzenia te mogą powodować dodatkowe problemy neurologiczne i wpływać na uczenie się, uwagę, koordynację lub rozwój. Wiele dzieci z rozszczepem kręgosłupa ma jednak prawidłową inteligencję, a skutki znacznie różnią się między osobami.
Choć rozszczep kręgosłupa występuje od urodzenia, niektóre objawy lub powikłania mogą pojawiać się lub zmieniać w miarę wzrostu dziecka. Nowe lub narastające osłabienie nóg, ból pleców, trudności z chodzeniem lub zmiany w kontroli pęcherza i jelit powinny zostać ocenione przez lekarza, ponieważ mogą wskazywać na powikłania, takie jak zespół uwięzionego rdzenia kręgowego (12, 16).
A.
Rozszczep kręgosłupa często można wykryć w prenatalnym badaniu ultrasonograficznym, zwłaszcza podczas badania anatomii płodu w drugim trymestrze, wykonywanego zwykle około 18. do 22. tygodnia ciąży (19, 20). Badanie USG pozwala lekarzom ocenić kręgosłup i mózg dziecka, wykryć nieprawidłowości oraz określić umiejscowienie i rozległość wady kręgosłupa. Duży przegląd systematyczny opublikowany w 2024 roku oszacował, że w ciążach niskiego ryzyka około 76% przypadków rozszczepu kręgosłupa wykrywano w pojedynczym badaniu USG w drugim trymestrze. Wykrywalność może jednak się różnić, a łagodniejsze postacie mogą być trudniejsze do rozpoznania (19).
Podejrzenie może się też pojawić po badaniu przesiewowym krwi matki na obecność alfa-fetoproteiny (AFP). Dziecko wytwarza to białko, które zwykle przedostaje się do krwiobiegu matki, ale zbyt wysoki poziom AFP może być oznaką rozszczepu kręgosłupa. Podwyższone AFP nie jest jednak swoiste dla rozszczepu kręgosłupa i wymaga dalszej oceny (10).
Jeśli potrzebna jest dalsza ocena, lekarze mogą zalecić bardziej szczegółowe badanie USG lub rezonans magnetyczny płodu, aby lepiej ocenić kręgosłup, rdzeń kręgowy i towarzyszące nieprawidłowości mózgu. W wybranych przypadkach można też zalecić amniopunkcję, czyli badanie niewielkiej próbki płynu otaczającego dziecko pod kątem dodatkowych markerów lub nieprawidłowości genetycznych. Jeśli płyn ten również zawiera wysokie stężenia AFP i acetylocholinoesterazy, wskazuje to na wadę otwartą, w której rdzeń kręgowy nie jest pokryty skórą (10).
Po urodzeniu lekarze mogą rozpoznać rozszczep kręgosłupa na podstawie badania fizykalnego i neurologicznego. Cięższe postacie mogą być widoczne jako otwór lub worek na plecach dziecka, natomiast łagodniejsze mogą zostać rozpoznane dopiero w późniejszym dzieciństwie lub w dorosłości. W razie potrzeby wykonuje się rezonans magnetyczny kręgosłupa i mózgu, aby potwierdzić rozpoznanie oraz ocenić rdzeń kręgowy i otaczające struktury (12).
A.
Ponieważ wady cewy nerwowej powstają wskutek nieprawidłowego rozwoju cewy nerwowej w czasie ciąży, możliwości leczenia są ograniczone, podobnie jak w wielu innych zaburzeniach neurologicznych. Leczenie rozszczepu kręgosłupa zależy od jego typu, nasilenia i powikłań u danego pacjenta. Obecne metody leczenia obejmują:
Operację naprawczą po urodzeniu: Operacja jest głównym leczeniem dzieci urodzonych z otwartym rozszczepem kręgosłupa (przepukliną oponowo-rdzeniową). Zwykle wykonuje się ją w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, aby zamknąć wadę kręgosłupa, ochronić odsłonięte nerwy i pomóc zapobiec dalszemu uszkodzeniu. Operacja nie może jednak cofnąć uszkodzenia nerwów, które już nastąpiło (11).
Operację naprawczą przed urodzeniem (operację płodową): Prenatalną operację naprawczą zbadano w badaniu klinicznym z randomizacją (badanie MOMS) i jest ona obecnie uznaną opcją dla wybranych przypadków przepukliny oponowo-rdzeniowej w wyspecjalizowanych ośrodkach chirurgii płodu. Zwykle wykonuje się ją przed 26. tygodniem ciąży. Badanie wykazało korzyści kliniczne, w tym mniejszą potrzebę leczenia wodogłowia i lepsze wyniki ruchowe u części dzieci w porównaniu z operacją po urodzeniu. Operacja płodowa niesie jednak istotne dodatkowe ryzyko zarówno dla matki, jak i dla dziecka, staranny dobór pacjentek pozostaje kluczowy i nie jest ona odpowiednia w każdej ciąży (11).
Leczenie powikłań neurologicznych: U niektórych pacjentów rozwija się wodogłowie (nadmiar płynu w mózgu), które może wymagać chirurgicznego wszczepienia zastawki odprowadzającej płyn. Inne powikłania, takie jak zespół uwięzionego rdzenia kręgowego, również mogą wymagać operacji, jeśli powodują narastające objawy neurologiczne lub trudności funkcjonalne (12).
Postępowanie z pęcherzem i jelitami: Pacjenci z trudnościami w kontroli pęcherza lub jelit mogą odnieść korzyść z leków, regularnego opróżniania pęcherza za pomocą cewnika, zmian w diecie i zorganizowanych programów postępowania z jelitami. W bardziej złożonych przypadkach można rozważyć dodatkowe zabiegi lub operację. Ważne jest też regularne monitorowanie funkcji pęcherza i nerek, aby zapobiegać długoterminowym powikłaniom (12).
Fizjoterapię i terapię zajęciową: Rehabilitacja odgrywa ważną rolę w utrzymaniu siły mięśni, poprawie ruchu i koordynacji, zapobieganiu sztywności stawów oraz wspieraniu codziennych czynności. W zależności od potrzeb pacjenta leczenie może obejmować także ortezy, pomoce do chodzenia, wózki inwalidzkie lub operacje ortopedyczne (16).
Długoterminową opiekę wspierającą: Regularne wizyty kontrolne u wielodyscyplinarnego zespołu medycznego są ważne przez całe dzieciństwo i dorosłość. Mogą obejmować opiekę neurologiczną, ortopedyczną, urologiczną i rehabilitacyjną wraz z monitorowaniem stanu skóry, mobilności i innych powikłań (12, 17).
Choć te metody leczenia mogą znacznie poprawić zdrowie i codzienne funkcjonowanie, nie prowadzą do całkowitego wyleczenia rozszczepu kręgosłupa. Leczenie koncentruje się więc na zapobieganiu powikłaniom, zachowaniu istniejącej funkcji neurologicznej i pomocy każdemu pacjentowi w osiągnięciu jak największej samodzielności.
A.
W zaburzeniach neurologicznych, w tym w rozszczepie kręgosłupa, bada się kilka typów komórek macierzystych. Dotychczas żadne dobrze kontrolowane badanie kliniczne nie porównało bezpośrednio bezpieczeństwa i skuteczności różnych typów komórek macierzystych właśnie w rozszczepie kręgosłupa. Możemy jednak podsumować różne źródła komórek macierzystych badane w schorzeniach neurologicznych, w tym w rozszczepie kręgosłupa. Każdy typ komórek ma inne właściwości biologiczne, potencjalne zalety i ograniczenia (1, 2, 10).
Główne badane typy to:
Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC): Komórki te można pozyskać z kilku źródeł, w tym z tkanki tłuszczowej, szpiku kostnego, łożyska, płynu owodniowego i tkanki pępowiny, której używamy w Beike. Komórki te można izolować i namnażać w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych, aby uzyskać potrzebną liczbę komórek. MSC są szczególnie interesujące ze względu na właściwości immunomodulacyjne, neuroprotekcyjne i parakrynne. Badania eksperymentalne i niewielkie doniesienia kliniczne sugerują możliwe korzyści neurologiczne w rozszczepie kręgosłupa (1, 4, 5).
Komórki macierzyste krwi pępowinowej (UCBSC): Komórki te pozyskuje się z krwi pępowinowej; zawierają głównie krwiotwórcze komórki macierzyste i progenitorowe. Badano je w niektórych schorzeniach neurologicznych, ale bezpośrednie dowody kliniczne ich skuteczności w rozszczepie kręgosłupa pozostają ograniczone.
Komórki jednojądrzaste szpiku kostnego (BMMNC): Jest to mieszanina komórek pozyskanych ze szpiku kostnego, w tym komórek macierzystych i progenitorowych. Badano je w kilku schorzeniach neurologicznych. Niewielkie badanie kliniczne z udziałem dzieci z rozszczepem kręgosłupa opisało możliwą poprawę funkcji pęcherza, jelit i funkcji ruchowej, choć potwierdzenie tych wyników wymaga większych badań kontrolowanych (2).
Embrionalne komórki macierzyste (ESC): Kolejnym typem są embrionalne komórki macierzyste pozyskiwane z zarodków we wczesnym stadium. Są to komórki pluripotencjalne, które w określonych warunkach laboratoryjnych mogą przekształcać się w wiele różnych typów komórek, w tym komórki nerwowe, ale trudno je pozyskać, a ich źródło budzi wątpliwości etyczne. Ich zastosowanie kliniczne wymaga też starannej kontroli różnicowania i ryzyka nowotworzenia.
Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC): Komórki te można uzyskać przez przeprogramowanie dojrzałych komórek organizmu, takich jak komórki skóry lub krwi, do stanu pluripotencji. Mogą przekształcać się w różne typy komórek, w tym neurony i inne komórki układu nerwowego. Dają cenne możliwości modelowania chorób i badań nad regeneracją, ale ich zastosowanie kliniczne w rozszczepie kręgosłupa jest na wczesnym etapie badań.
Nerwowe komórki macierzyste (NSC): To kolejny typ komórek macierzystych badany w schorzeniach neurologicznych, ponieważ mogą wytwarzać czynniki neurotroficzne i w odpowiednich warunkach różnicować się w komórki nerwowe, ale ich skuteczność w leczeniu rozszczepu kręgosłupa nie została potwierdzona klinicznie.
Po starannej analizie korzyści i ryzyka każdego typu zdecydowaliśmy się stosować mezenchymalne komórki macierzyste z pępowiny (UC-MSC) jako główne źródło, ponieważ były szeroko badane w medycynie regeneracyjnej i wykazały zachęcający profil bezpieczeństwa oraz korzystne właściwości biologiczne. Dodatkowo równocześnie stosujemy komórki krwi pępowinowej (komórki krwiotwórcze), aby uzyskać dodatkowe korzyści z dwóch typów komórek macierzystych, z których każdy przyczynia się do neuroregeneracji poprzez inne, uzupełniające się mechanizmy. Nie ustalono jednak jeszcze, czy połączenie obu typów komórek daje dodatkowe korzyści pacjentom z rozszczepem kręgosłupa (18).
Oprócz źródła komórek macierzystych istnieje też kilka dróg ich podania. W badaniach klinicznych i eksperymentalnych analizowano różne drogi podania, w tym:
Dożylną: Podanie do krwiobiegu za pomocą wlewu dożylnego.
Dokanałową: Podanie do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) otaczającego mózg i rdzeń kręgowy poprzez nakłucie lędźwiowe.
W Beike, gdy jest to medycznie uzasadnione, w ramach naszego podejścia do leczenia stosujemy jednocześnie drogę dożylną i dokanałową, aby osiągnąć najlepsze wyniki przy jak najmniejszych działaniach niepożądanych.
A.
W Beike w rozszczepie kręgosłupa stosujemy dwa typy komórek z pępowiny: mezenchymalne komórki macierzyste z tkanki pępowiny (UC-MSC) oraz komórki macierzyste krwi pępowinowej (UCBSC). Komórki te pozyskuje się z pępowin oddanych po porodzie przez zdrowe, przebadane medycznie matki. Dawczynie przechodzą badania medyczne i badania w kierunku chorób zakaźnych, a pobrane komórki są przetwarzane i badane w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Jak wspomniano wcześniej, stosujemy oba typy komórek razem, aby wykorzystać ich potencjalnie uzupełniające się działanie biologiczne.
A.
Nie ma określonego terminu leczenia komórkami macierzystymi; jednak, podobnie jak w wielu innych schorzeniach neurologicznych i na podstawie dostępnych badań klinicznych terapii komórkami macierzystymi u dzieci w różnym wieku, zazwyczaj zalecamy wczesną ocenę medyczną po diagnozie, gdy pacjent przeszedł już niezbędne leczenie chirurgiczne i jest stabilny medycznie. Wcześniejsza interwencja może bowiem teoretycznie dawać szansę na wsparcie rozwoju neurologicznego i rehabilitacji, a terapia komórkami macierzystymi jest badana pod kątem możliwości ochrony komórek nerwowych i ograniczenia dalszego uszkodzenia neurologicznego. Najodpowiedniejszy termin ustala się więc indywidualnie, z uwzględnieniem wieku pacjenta, stanu neurologicznego, wcześniejszych operacji i ogólnej stabilności medycznej. Musimy też zaznaczyć, że jak w przypadku każdej interwencji korzyść kliniczna nie jest w 100% gwarantowana, a konsultacja z naszymi specjalistami przed zabiegiem jest niezwykle ważna, aby lepiej zrozumieć zabieg oraz potencjalne korzyści, niepewności i ryzyko w Twoim przypadku (15).
A.
Oczywiście żadne leczenie nie jest wolne od możliwych powikłań i terapia komórkami macierzystymi nie jest wyjątkiem. Mimo jej nowości nasze doświadczenie kliniczne i opublikowane badania kliniczne pokazują jednak, że terapia komórkami macierzystymi jest na ogół dobrze tolerowana, a większość opisywanych działań niepożądanych jest łagodna i przejściowa. Mogą to być gorączka, ból głowy, nudności lub reakcje alergiczne, podobne do niektórych reakcji po przetoczeniu krwi lub innych wlewach dożylnych. W badaniach dotyczących terapii komórkami macierzystymi u pacjentów z rozszczepem kręgosłupa nie opisano ciężkich zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem, a obserwowane działania niepożądane były na ogół łagodne, przejściowe i ustępowały bez leczenia. Należy też wziąć pod uwagę możliwe ryzyko związane z procedurami podania, zwłaszcza nakłuciem lędźwiowym, które może powodować przejściowy ból głowy lub pleców, a rzadko poważniejsze powikłania. Choć dostępne wyniki dotyczące bezpieczeństwa są zachęcające, nadal potrzebne są większe badania i dłuższa obserwacja (1, 2, 13, 14).
A.
Jak w wielu innych schorzeniach neurologicznych, odpowiedź na terapię komórkami macierzystymi może różnić się między pacjentami. Na wyniki mogą teoretycznie wpływać różne czynniki związane z pacjentem i z leczeniem.
Czynniki, które mogą wpływać na odpowiedź na terapię komórkami macierzystymi w rozszczepie kręgosłupa, obejmują:
Nasilenie rozszczepu kręgosłupa i zachowaną funkcję neurologiczną: Typ rozszczepu kręgosłupa, umiejscowienie wady, rozległość uszkodzenia nerwów i zachowana funkcja neurologiczna są ważnymi czynnikami w ocenie każdego pacjenta. Mogą one wpływać na mobilność i czucie pacjenta, choć funkcja pęcherza nie zawsze odpowiada poziomowi uszkodzenia (12, 16).
Dawkę/liczbę komórek macierzystych: Liczba podanych komórek macierzystych może być ważnym czynnikiem przy rozważaniu leczenia. Jedno wstępne badanie sugerowało możliwy związek między całkowitą dawką komórek na kg masy ciała a odpowiedzią na leczenie, choć dzieci, które otrzymały więcej komórek, otrzymały też więcej wlewów (1). W Beike Technology nasze programy leczenia obejmują zazwyczaj łącznie około 120-340 milionów komórek, w zależności od masy ciała, wieku i indywidualnego stanu zdrowia pacjenta.
Drogę/metodę podania: Komórki macierzyste można podawać różnymi drogami, w tym we wlewie dożylnym i we wstrzyknięciu dokanałowym. Drogi te mogą dawać różne wzorce rozmieszczenia komórek i aktywności biologicznej. Podanie dokanałowe jest badane jako sposób dostarczenia komórek bliżej ośrodkowego układu nerwowego, natomiast podanie dożylne pozwala komórkom krążyć po organizmie. W Beike Technology, gdy jest to medycznie uzasadnione, w ramach naszego podejścia do leczenia stosujemy obie drogi, aby uzyskać maksymalną skuteczność. Potrzebne są jednak dalsze badania, aby ustalić, czy połączenie tych metod daje pacjentom z rozszczepem kręgosłupa lepsze wyniki niż każda z dróg osobno (1, 2, 13).
Typ stosowanych komórek macierzystych: Różne typy komórek macierzystych mają różne właściwości biologiczne i potencjalne zastosowania terapeutyczne. Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) budzą szczególne zainteresowanie w schorzeniach neurologicznych ze względu na właściwości immunomodulacyjne i neuroprotekcyjne, wynikające głównie z uwalniania czynników wzrostu i innych sygnałów biologicznych. W Beike głównym źródłem komórek macierzystych są mezenchymalne komórki z tkanki pępowiny. Stosujemy też komórki macierzyste krwi pępowinowej, które zawierają głównie krwiotwórcze komórki macierzyste i progenitorowe, aby wykorzystać ich potencjalnie uzupełniające się działanie biologiczne (18).
Termin przeszczepienia komórek macierzystych: Jak wspomnieliśmy, wcześniejsza interwencja może teoretycznie dawać szansę na wsparcie rozwoju neurologicznego i rehabilitacji. Zazwyczaj zachęcamy rodziny do wczesnej oceny medycznej, gdy pacjent przeszedł już niezbędne leczenie chirurgiczne i jest stabilny medycznie.
Rehabilitację i terapie wspierające: Fizjoterapia, terapia zajęciowa i inne programy rehabilitacyjne odgrywają ważną rolę we wspieraniu ruchu, siły mięśni, umiejętności funkcjonalnych i samodzielności. W Beike łączymy leczenie komórkami macierzystymi z terapiami rehabilitacyjnymi, aby wspierać całościową opiekę nad pacjentem (16).
Czas obserwacji: Jeśli poprawa następuje, może rozwijać się stopniowo, a nie od razu po leczeniu. Zazwyczaj zalecamy obserwację pacjentów pod kątem możliwych zmian przez kolejne 3 do 6 miesięcy. W Beike Technology także po wypisie zapewniamy pełny program obserwacji, który zaczyna się już po miesiącu i trwa do roku po przeszczepieniu. Po opuszczeniu naszego ośrodka nadal masz pełny dostęp do naszego profesjonalnego zespołu.
Ważne jest, aby rozumieć, że czynniki te nie gwarantują określonego wyniku leczenia. Każdy pacjent jest oceniany indywidualnie, a potencjalne korzyści, ograniczenia i ryzyko omawiane są przed leczeniem.
Recenzja medyczna:
Dr. Mohammad Alzogool
Dyrektor medyczny
Dr Mohammad Alzogool jest dyrektorem medycznym Beike. Jest lekarzem i badaczem, pracuje w okulistyce i medycynie regeneracyjnej. Publikował prace z okulistyki, medycyny regeneracyjnej, sztucznej inteligencji, obrazowania medycznego i wytycznych klinicznych opartych na dowodach. Nowe terapie regeneracyjne ocenia na podstawie tej pracy klinicznej i naukowej.
Dowiedz się więcej o pacjentach wcześniej leczonych protokołami z komórek macierzystych Beike. Rodziny uczestniczące w tych wpisach na blogu opowiadają o swoich historiach i przedstawiają własne spojrzenie na leczenie, w tym przemyślenia dotyczące codziennych terapii, samego wstrzyknięcia komórek macierzystych, jak również poprawy zauważonej w trakcie i po leczeniu.
1.
Boruczkowski D, Zdolińska-Malinowska I. A retrospective analysis of safety and efficacy of Wharton's jelly stem cell administration in children with spina bifida. Stem Cell Reviews and Reports. 2019;15:717-729.
https://doi.org/10.1007/s12015-019-09902-6
2.
Nguyen LT, Le HT, Nguyen KT, Bui HT, Nguyen APT, Ngo DV, Hoang DM, Ngo MD. Outcomes of autologous bone marrow mononuclear cell administration in the treatment of neurologic sequelae in children with spina bifida. Stem Cell Research & Therapy. 2023;14:115.
https://doi.org/10.1186/s13287-023-03349-w
3.
Farmer DL, et al. Feasibility and safety of cellular therapy for in-utero repair of myelomeningocele (CuRe Trial): a first-in-human, phase 1, single-arm study. The Lancet. 2026;407:867-875.
https://doi.org/10.1016/S0140-6736(25)02466-3
4.
Athiel Y, et al. Allogenic umbilical cord-derived mesenchymal stromal cells improve motor function in prenatal surgical repair of myelomeningocele: an ovine model study. BJOG. 2024;131(6):759-767.
https://doi.org/10.1111/1471-0528.17624
5.
Athiel Y, et al. Safety and efficacy of human umbilical cord-derived mesenchymal stromal cells in fetal ovine myelomeningocele repair. Stem Cell Research & Therapy. 2024;15:444.
https://doi.org/10.1186/s13287-024-03991-y
6.
Bamberg C, et al. In vivo therapy for prenatal repair of the ovine fetal myelomeningocele model using human umbilical cord-derived mesenchymal stem cells: proof of principle. Journal of Perinatal Medicine. 2026;54(5):881-888.
https://doi.org/10.1515/jpm-2025-0577
7.
Kunpalin Y, et al. Preclinical stem cell therapy in fetuses with myelomeningocele: a systematic review and meta-analysis. Prenatal Diagnosis. 2021;41:283-300.
https://doi.org/10.1002/pd.5887
8.
Guilbaud L, et al. PRIUM-Cell : programme de réparation in utero des myéloméningocèles utilisant des cellules stromales mésenchymateuses [In utero myelomeningocele repair programme using mesenchymal stromal cells]. Gynécologie Obstétrique Fertilité & Sénologie. 2026;54(4):228-233.
https://doi.org/10.1016/j.gofs.2025.10.020
9.
Reynolds E, Rosas D, Wang A, Farmer DL. Fetal myelomeningocele repair: a narrative review of the historical perspective, emerging regenerative therapies, and future directions. Seminars in Pediatric Surgery. 2026;44:151680.
https://doi.org/10.1016/j.sempedsurg.2026.151680
10.
Evangelista A, Ruccolo L, Friuli V, et al. Advances in fetal repair of spina bifida integrating prenatal surgery, stem cells, and biomaterials. Biomedicines. 2026;14:136.
https://doi.org/10.3390/biomedicines14010136
11.
Adzick NS, et al. A randomized trial of prenatal versus postnatal repair of myelomeningocele. New England Journal of Medicine. 2011;364:993-1004.
https://doi.org/10.1056/NEJMoa1014379
12.
Radmayr C, et al. EAU-ESPU-ERN eUROGEN-ERN ITHACA-ERN ERKNet-IFSBH guidelines on spinal dysraphism in children and adolescents: summary of the guideline. European Urology Open Science. 2026;88:39-53.
https://doi.org/10.1016/j.euros.2026.04.002
13.
Engelborghs S, et al. Consensus guidelines for lumbar puncture in patients with neurological diseases. Alzheimer's & Dementia: Diagnosis, Assessment & Disease Monitoring. 2017;8:111-126.
https://doi.org/10.1016/j.dadm.2017.04.007
15.
Liem NT, Chinh VD, Thinh NT, Minh ND, Duc HM. Improved bowel function in patients with spina bifida after bone marrow-derived mononuclear cell transplantation: a report of 2 cases. American Journal of Case Reports. 2018;19:1010-1018.
https://doi.org/10.12659/AJCR.909801
18.
Hum C, Poliwoda J, Lalu M, et al. Safety of intravascular administration of umbilical-cord-derived mesenchymal stromal cells: an updated systematic review and meta-analysis. Stem Cells Translational Medicine. 2026;15(6).
https://doi.org/10.1093/stcltm/szag029
19.
Buijtendijk MFJ, et al. Diagnostic accuracy of ultrasound screening for fetal structural abnormalities during the first and second trimester of pregnancy in low-risk and unselected populations. Cochrane Database of Systematic Reviews. 2024;5:CD014715.
https://doi.org/10.1002/14651858.CD014715.pub2
20.
Salomon LJ, et al. ISUOG Practice Guidelines (updated): performance of the routine mid-trimester fetal ultrasound scan. Ultrasound in Obstetrics & Gynecology. 2022;59(6):840-856.
https://doi.org/10.1002/uog.24888
Jak to działa
Jasna droga naprzód
Od pierwszego zapytania po obserwację po leczeniu —
towarzyszymy Ci na każdym kroku.
Stage
01
Zapytanie
Opowiedz nam o swoim schorzeniu. Porozmawiaj z naszymi przedstawicielami pacjentów — bez zobowiązań.
Stage
02
Ocena
Nasi lekarze analizują dokumentację i rekomendują spersonalizowany protokół.
Stage
03
Leczenie
Otrzymujesz specjalistyczną terapię komórkami macierzystymi w szpitalu partnerskim, pod pełnym nadzorem.
Stage
04
Obserwacja
Pozostajemy w kontakcie i monitorujemy Twoje postępy przez kolejne miesiące.
Bezpłatna konsultacja
Porozmawiaj z przedstawicielem pacjenta
Bez zobowiązań. Odpowiedź w 48 godzin.
Odpowiedź w ciągu 48 godzin od przedstawiciela pacjenta.
Poufne — Twoje dane pozostają u nas.
Bezpłatnie, bez zobowiązań. Analizujemy Twój przypadek i odpowiadamy.
Odpowiadamy na zapytania pacjentów od 2005 roku. Ocena medyczna następuje po otrzymaniu wypełnionego kwestionariusza medycznego.
Akredytacja międzynarodowa
Zgodność z globalnymi standardami laboratoryjnymi i biologicznymi.